مژگان به هم بزن كه بپاشي جهان من
 كوبي زمين من به سر آسمان من
 درمان نخواستم ز تو من درد خواستم
 يك درد ماندگار! بليت به جان من
مي سوزم از تبي كه دماسنج عشق را
 از هرم خود گداخته زير زبان من
 تشخيص درد من به دل خود حواله كن
 آه اي طبيب درد فروش جوان من
 نبض مرا بگير و ببر نام خويش را
 تا خون بدل به باده شود در رگان من
 گفتي : غريب شهر مني اين چه غربت است
 كاين شهر از تو مي شنود داستان من
 خاكستري است شهر من آري و من در آن
 آن مجمري كه آتش زرتشت از آن من
 زين پيش اگر كه نصف جهان بود بعد از اين
 با تو شود تمام جهان اصفهان من

حسين منزوي/كهربا تا كافور/ غزل ۵۲

                                         درياي ما را به ميهماني گفته ها و نا گفته ها ببريد...